Pages

Thursday, April 20, 2017

අඳුර

අඳුරය හාත්පස
මුවාවට ගණ අඳුර පමණය
නෙත් කෙවෙනි මත
දිදුලන කඳුළු කැට හංගන්ට

දිවිතෙර පුරා තාමත්
මල් ඉහිරෙන වැස්සමය
එයින් නොසේදෙන
කඳුළු මුතු උණුහුම්ය

පෙණැහල්ල පුරා උරා ගත්
දුමක් හැර පෙමක් නැත සැනහෙන්න
හද පුරා කිති කවන
හැඟීම් එතරම් අකීකරුය

කවියද දුකක්ය
මංමුලා වූ හදකට
දුක නිවෙන්නට කවිත් නැති කල
හද පැලෙනේ අකලට

පහණක්ව දිලෙන
බුද්ධිය තලත්තෑනිය
ඒ අසල පියඹුව
සමණලියකගේ තටු යුවල පිච්චුව

රෑ පුරා නොවැසෙන
නෙත් දෙකට පවා වෙහෙසය
නෙත් පියා ගනු නොදෙන හදවත
සොයයි දැවී ගිය සමණල තටු කැබැළි

සංසාර පුරුද්දට
හද දන් දෙන වැරැද්දය
මමංකාර ජීවිත
එය කඩා විසිකරන

සුසානය අත ලඟය
එයයි දුක නිවෙන එකම තැන
කඩා ගත් හදවත් කැබැළිති
වැටී ඇති සිහිවන්න අසලම

No comments:

Post a Comment